Login · Register
11 December 2018 05:06:06
Club van 11

Sponsoring 2016
Sponsoren
Lei oet Kunder
Siem van Dinther
Café 't Brandhüske

Club van 11 Leden
Fam. Brouwers
Fam. Hochstenbach
Robert & Cindy + Lynn
Fam. Henstra
Fam. Jacobs
Humblet en vd Heuvel


Shoutbox
U dient in te loggen om een bericht te plaatsen.

26 augustus 2010 11:45:25
Alaaf!! De nieuwe site is online!! alaaf

Gebruikers Online
· Gasten online: 1

· Leden online: 0

· Totaal aantal leden: 12
· Nieuwste lid: Dani

Carnaval 2005
- Drie daag loos, wie eskimo's -

*Carnavalszondag*
It’s Showtime!! Na wekenlang aan de wagen gewerkt te hebben was het eindelijk zover. De carnavalswagen was helemaal af en was klaar voor de optocht. Nieuw lid Maurice “Zwerm” Hermkens wist tijdens het bouwen niet wat hij van de wagen moesten denken, maar toen de wagen eenmaal af was stond hij versteld van het mooie resultaat. Alle verlichting zat erop, de pinguïns stonden allemaal netjes klaar op de wagen met hun sjaaltjes om en ook de mammoet was blij dat hij eindelijk de donkere loods uitmocht. Nu de wagen buiten stond kon ook eindelijk de glijbaan eens goed getest worden. Dat kon natuurlijk niemand beter dan onze eigen crash-test-dummy Koersj!! Met een rotvaart kwam hij naar beneden en kwam mooi op beide voetjes terecht. Echter was een van zijn enkels niet beducht op die harde landing, waardoor Koersj de eerst volgende honderd meter mank liep.

Ook het volgende aspect van de Oelliecarnaval leverde zoals altijd ook weer wat problemen op… geluid op de wagen! Ok..ok….We hebben slechter gehad, en dat wil heel wat zeggen…maar na 5 jaar Oelliecarnaval haalt deze in ieder geval de top 5 hehe. Onze fans die de Oellies in de optocht hebben zien lopen is dit detail vast niet ontgaan, doordat we meerdere losse contacten in de geluidskabels hadden zitten produceerden onze boxen het vergelijkbare effect van een stroboscoop… aan…uit…aan..uit…Hoe we het elk jaar voor elkaar krijgen, ’t is me een raadsel?! Ofja..raadsel.. natuurlijk weten we wel waar het aan ligt…bij goedkope leveranciers gaat de kwaliteit van het te leveren product er vaak op achteruit. Verder wil ik er niet te diep op ingaan, ook tot namen noemen zal ik me niet verlagen.. Maar als onze “leverancier” een HAAG was geweest, zou deze MAN er graag S overheen zeiken…mja…die doet het wel. Gelukkig bleven ons zondag deze capriolen van de geluidsinstallatie op belangrijke momenten bespaard…. Maar dit zegt meer over het kleine aantal belangrijke momenten van de optocht in Ransdaal dan over de kwaliteit van het geluid. Alaaf!

Nadat nog enkele ballonen waren bevestigd en de nodige kratten bier waren ingeladen, werd het toch langzaamaan tijd om te vertrekken. Klaar om te gaan, bleek dat de frontlader het zicht van onze tractorchauffeur Florimont belemmerde. Zodoende moest dit “even” aangepast worden. Echter bleek dit niet zo snel gebeurd te zijn ivm allerlei stroomkabels etc. die te strak kwamen te zitten. Maar goed, met enige vertraging konden we dan eindelijk toch vertrekken. Echter nu volgde een nieuw opstakel; de wagen moest namelijk nog van de oprit af rijden. Net als in 2001 (de Oelliebar ) leverde dit ook weer de nodige problemen op. Nadat er balken onder de wielen gelegd waren die sterk genoeg waren, kon de wagen eindelijk de straat op. Inmiddels waren we weer een kleine 10 minuten verder. De optocht zou 14.11 uur vertrekken en om 14.09 uur kwam onze carnavalswagen op de startplaats aanvliegen. Traditiegetrouw weer veel te laat, tot grote ergernis van de optochtleiders.

Eindelijk aangekomen op de startplaats kon de optocht, onder een strakke blauwe hemel en een lekker zonnetje, beginnen. Ideale omstandigheden dus. Zoals elk jaar was het weer een groot feest op, naast en achter de wagen. Dit jaar met een groot aantal nieuwe leden. Ook onze verloren zoon Dolle Dries was er (na een jaar afwezigheid ivm stage op Aruba) weer bij. Samen met zijn Friese Dushi Ilona liet hij zien dat hij het carnaval vieren niet verleerd was. En in het kader van het Fries-Limburgs integratiebeleid leerde hij Ilona zelfs enkele woordjes Limburgs ; “ unne Oel ist auch aine Fogel!!”!

Onder het motto van de nationale stickerdag: “een dag niet bestickerd is een dag niet geleefd” werden tijdens deze optocht voorwerpen en personen beplakt met het logo waar de Oellie trots op is! Groot of klein, het mocht niet baten, we wilden geen enkele materie onbestickerd laten. Owja, misschien leuk weetje: in rekening gebrachte schoonmaakkosten van de gemeente Voerendaal: 129,67 euro!!! Waar wij op reageerde door in hoger beroep te gaan. Om ons in te dekken: veel stickers werden die dag uitgedeeld aan kinderen, enja de jeugd van tegenwoordig ttt…. (zeg het voort haha) Uitspraak: 6 maart aanstaande!

Verwarmd door de felle stralen van het namiddagzonnetje liepen we met half dicht geknepen ogen de laatste meters van onze eerste optocht van 2005, wat bij enkele gevoelige leden (dames) zorgde voor een door emotie veroorzaakt brokje in de keel. Door alert te reageren en de plaat: “my bitch” te draaien keerden deze personen ontdaan van hun illusie (wat deze ook mocht zijn) terug naar de keiharde werkelijkheid; bier gaat voor (tijdens carnaval)!

Na de ontbinding reden enkele Oellies een rondje Zuid-Limburg om de wagen makkelijker te stallen. Tijdens dit ritje werd Huijten aangevallen door een agressieve boom, welke hem de pruik ontnam. Uiteindelijk was er nergens ruimte, waarop de wagen weer op de oude plek werd gestald. Tegelijkertijd dook de rest van de Oellies café Spierings in. Nadat de groep weer herenigd was, trok de hele bende naar café Vonken om aldaar het feest te hervatten. Van al het feesten kregen de Oellies honger, vandaar dat een deel naar de friture ging eten, en een ander deel ging pizza eten in “het nieuwe huis van Jos en Monique”. Na het eten gingen sommige Oellies een “stundje ungeren”, en andere gingen nog even terug naar café Vonken om vervolgens allemaal met de trein naar Heerlen te gaan.

Op het station aangekomen, druppelden de Ransdaalse Oellies een voor een het perron op (de een wat fitter dan de ander). In Voerendaal stapten de Voerendaalse Oellies ook op, waardoor de groep met 22 man voor het eerst compleet was. Zo trok een hele coupé vol Oellies en 2 strakke stoeipoezen naar Heerlen. Op station Heerlen aangekomen waren de 2 stoeipoezen opeens spoorloos verdwenen, maar ondanks dat zat de stemming er goed in. Al zingend (en sommige lallend) trok de meute Oellies dan ook het centrum in, waarbij ze in hun liederen muzikaal ondersteund werden door een “zaate Hermenie”. In het centrum aangekomen doken alle Oellies café Naar-Huis in, om zich daar tot in de kleine uurtjes in het feestgedruis te mengen.

*Carnavalsmaandag*
Op maandag werd de groep Oellies nog groter, aangezien zich nog een aantal Voerendaalse Oellies bij de groep voegden, die om verschillende redenen op zondag niet mee liepen.

De wagen vertrok eens een keer op tijd richting Valkenburg, wat schijnbaar normaal nogal moeilijk is. Ook op carnavalsmaandag was het weer stralend weer, dus iedereen was weer vrolijk. Vandaag was Nulke de chauffeur en kon Florimont meelopen met de optocht en de daarbijbehorende pilsjes nuttigen.

Oellies Rubke, Henstra, Splinter, Koersj en Veronique en Ruud en Marjan gingen mee met de wagen en de rest kwam later per trein en auto. Ook dit jaar moesten we weer lang wachten voordat we uiteindelijk vertrokken. Maar aangezien het weer goed was en het bier nog altijd smaakte, deerde dit niemand. Nulke werd nog aan een heuse blaastest onderworpen, maar begreep niet zo heel goed wat dit inhield. Toen oom agent hem vroeg om te blazen, begon hij vrolijk een deuntje te fluiten.

Het geluid was dit jaar wel een probleem en met name Dolle en Rubke hebben menig keer zitten “knoemelen” aan de geluidsinstallatie. Uiteindelijk begon de optocht. Er was weer genoeg volk langs de kant, al misten we dit jaar wel politicus Martin Eurlings. Ralf Huijten had dit jaar het nobele idee om ook een microfoon op de wagen te installeren en met name Splinter was hiermee in zijn element en heeft dus menig toeschouwer toegesproken; “Valkeberrug loat ug huere!!”. Bij snackbar Dimitri waren er natuurlijk ook weer frikadellen en zo kwam er tijdens de optocht ook nog iets anders dan vocht in de lichamen van de Oellies.

Na de optocht werd er nog even een pitstop gemaakt op het Wilhelminaplein en daar merkte Monique dat ze beter van de glijbaan naar beneden kon gaan in plaats van naar boven. Monique was naar boven geklommen, zat op de rand en opeens viel ze boven op de wagen – voor het oog van een tiental Oellies – languit op de vloer. Eerlijkheidshalve moeten we bekennen dat het een mooie duik was, toch zeker goed voor een 8.3.

Nadat eerst afscheid was genomen van Ilona die dinsdag helaas moest werken, gingen enkele Oellies na de optocht met Nulke naar Ransdaal om vervolgens nog naar Maastricht te gaan. Het grootste gedeelte van de groep bleef echter in Valkenburg. De in V’burg achtergebleven Oellies, nestelden zich bij cafe de Viking. Hier werd er tesamen met enkele achtergebleven Shrek Hoddelaere, onder het genot van enkele (al dan niet alcoholische) versnaperingen, flink gefeest. Toen het langzaam leeg begon te lopen in de Viking zijn de nog aanwizge Oellies, vervolgens op de trein naar Heerlen gestapt om daar ook nog te feesten. Toen was het tijd om huiswaarts te keren, derhalve sprongen de Oellies in de taxi naar Ransdaal en Voerendaal. Normaliter een snel ritje, ware het niet dat er dit keer een merkwaardige “doos” op de route lag. Een kartonnen doos zou normaal het onderspit delven als er een volgeladen taxi overheen zou rijden zou je zeggen. Echter dit keer moest de taxi het ontgelden. De “doos” bleek namelijk een betonblok te zijn. Na een harde knal, die enkele benevelde Oellies niet eens meekregen, kwam de taxi tot stilstand met een ernstig beschadigd wiel. De chauffeur belde een van zijn collega’s, die de Oellies uiteindelijk verder bracht, waardoor toch nog iedereen veilig thuiskwam.

*Carnavalsdinsdag*
Dinsdagmorgen was het voor velen vroeg dag. Met name B@ts keek het ’s morgens niet echt fris uit zijn ogen, dit probeerde hij dan ook tevergeefts te maskeren met een zonnebril. En dat terwijl hij de dag ervoor toch echt alleen maar 7-up had gedronken… ahum. Maar goed, vol goede moed vertrok een gedeelte van de Oellies met de wagen richting Neerbeek. En dat werd een gedenkwaardige en vooral avontuurlijke rit. Vlak voorbij de molen bij Oensel (gemeente Nuth) was de situatie als volgt: Henstra was fijn bij Nulke in de tractor gaan zitten. Florimont, Huijten en Rubke zaten boven op de wagen. En Dolle zat binnen in de wagen aan de muziekinstallatie te kloten, onder toeziend oog van Splinter. En opeens hoorde men een geluid. Splinter ging eens buiten kijken en Florimont keek van bovenaf eens naar beneden. Tot hun grote schrik zagen ze de tractor met Nulke en Henstra rechtdoor gaan en de kar naar rechts. Paniek en verbijstering volgde en binnen enkele seconden stond de kar schuin in de greppel. Het hele voorval gebeurde op de juiste plaats en (mede door de stuurmanskunsten van Nul) bleef een ernstig ongeluk hierdoor gelukkig uit. Alhoewel de Oellies op de wagen vielen en Dolle enkele kratten op zich kreeg, bleef iedereen ongedeerd. De schrik zat er wel goed in en Huijten kwam naar buiten gestrompeld en zei, nog witter dan de inhoud van een pak melk; “Wat is hie??!!” Achteraf bleek dat de pin waarmee de kar aan de tractor zat, was afgebroken. Einde oefening. De optocht in Neerbeek konden we dus vergeten… Of toch niet? Mede dankzij de hulp van een plaatselijke boer en een van de vier Nederlandse bierologen (jaja, die bestaan dus ook) werd de wagen uiteindelijk uit de greppel getrokken en werd de kar gerepareerd. Zodoende konden we toch nog richting Neerbeek vertrekken. Het was dus even schrikken, daar in Oensel…

De optocht in Neerbeek was inmiddels al vertrokken, maar gelukkig konden we nog instromen. Net zoals voorgaande jaren, was het publiek langs de kant weer erg enthousiast. Misschien kunnen we de Neerbeekse bevolking volgend jaar eens een Teleac-cursus “Hoe moet ik ‘Alaaf’ zeggen” aanbieden. Maar we hebben ons toch nog geamuseerd. Opmerkelijk feit is dat Henstra, samen met het zusje van Marjan, het wereldrecord tandem-steppen op de 100 meter heeft verbroken. Henstra, hulde hiervoor!!

Verder was er over de optocht in Neerbeek niet veel bijzonders te melden, al misten we dit jaar helaas wel de broodjes hamburger… Nadat een groot deel van de Oellies overgestapt was in auto’s, ging de rest met de wagen terug richting Ransdaal. En eerlijk is eerlijk, de meeste mannen op de wagen hielden toch menig keer hun adem in als de wagen enigszins rammelde. Maar helemaal raar is dat toch niet, of wel?

Eenmaal aangekomen in Ransdaal werd de wagen nog een beetje bijgewerkt voor de lichtsotet in Heerlen, aangezien Koersj en Henstra het niet konden aanzien dat we zonder een tot in de puntjes verzorgde wagen zouden afreizen naar de Winkbuule. Terwijl Koersj, Henstra en Nulke de wagen weer op orde brachten, trachtte Huijten, met een stuk in de kloten, de elektricien uit te hangen. Waar hem dit in het dagelijkse leven absoluut geen moeite kost, had hij er deze keer zichtbaar moeite mee. Toen Splinter en Kinky hem ook nog eens op de vingers gingen kijken, had hij het helemaal niet meer. Maar Huijten speelde het uiteindelijk wel klaar om alle verlichting op de wagen te laten branden. Nadat Rubke en Zjwerm Jr. de laatste lichtslangen hadden bevestigd, gaf Nulke de sleutel van de tractor door aan Florimont en kon er vertrokken worden richting Heerlen.

In Heerlen voegde de rest van de Oellies zich weer bij de groep en maakte men zich op voor de Lichtstoet. Er was in het centrum van Heerlen veel volk aanwezig om onze wagen te aanschouwen en de sfeer was perfect. Ter hoogte van café “Bie d’r Maurice” stond de jurywagen opgesteld en werden wij toegesproken. Ondanks het feit dat Zjwerm werkelijk fantastische borden had geschilderd, begreep de spreekstalmeester van de jury niet zo goed wie wij waren en noemde hij ons dan ook tot drie keer toe de “Dellies”. Nadat Koersj de beste man had verteld dat wij toch echt de Oellies waren, herstelde hij zijn fout. Splinter richtte vervolgens namens de Oellies nog een dankwoordje richting de jury en zo gingen de Oellies weer verder. Op het Wilhelminaplein werd de Lichtstoet ontbonden en daar kwam iemand ons mededelen dat hij “niks mocht zeggen, maar dat wij vooral naar de prijsuitreiking in café ‘Bie d’r Maurice’ moesten komen”. Zouden we bij onze eerste deelname aan deze Lichtstoet dan meteen een prijs hebben behaald?? Opgewonden gingen we richting de prijsuitreiking.

Ondanks dat de prijsuitreiking in een café plaatsvond, was Nulke er niet van overtuigd dat daar dan ook bier te verkrijgen zou zijn en nam hij uit voorzorg maar zijn eigen krat bier mee naar binnen. Nadat eerst nog een of ander Saskia & Serge imitatie-duo had opgetreden, was het tijd voor de prijsuitreiking. Ondertussen had Huijten een pinguïn van de wagen afgehaald en deze omgedoopt tot onze mascotte. De nummers 2 en 3 werden bekend gemaakt, maar geen Oellies… Hadden we dan de 1e prijs behaald? De spanning steeg, Huijten stond al op het podium te juichen en toen volgden de verlossende woorden van de spreekstalmeester: “De iesjte plaatsj is vuur d’r waage mit ’t thema ‘vier dunt alles saame’… D’r iesjte prieës geet noa… De Oellies oët Sjömmert!!” Gejuich alom, springende en hossende Oellies in café Bie d’r Maurice!! En ondanks dat wij nog nooit van het thema gehoord hadden en we toch echt uit Ransdaal komen, hadden wij de eerste plaats in de wacht weten te slepen. We kregen een lampje, een medaille en 100 euro aan prijzengeld. Deze prijs was absoluut een erkenning voor de mannen die zoveel tijd en energie in de wagen hebben gestoken en we mogen er dus ook met recht trots op zijn.

Nadat we de man met het lulijzer duidelijk hadden gemaakt dat we de Oellies zijn én uit Ransdaal komen en hij ons beloofd had dat hij de pinguïn zou bewaren, hebben we toegezegd dat we volgend jaar weer van de partij zullen zijn. Van café-eigenaar Maurice kregen we vervolgens nog een rondje en hij zong zelfs nog enkele nummers voor de Oellies. Aangezien de wagen weer terug moest naar Ransdaal vertrok het grootste gedeelte van de groep weer naar huis en bleven enkelen nog even hangen in het café, om vervolgens richting Voerendaal te gaan.

*Lichstoet Eijsen 5-3-2005*
Carnaval was op dinsdagnacht 8 februari om 00:00 uur voorbij… Het feest was weer afgelopen en men kon zich weer gaan opmaken voor carnaval 2006… Afgelopen, voorbij? Niet voor iedereen! Want voor de Oellies was carnaval 2005 helemaal nog niet afgelopen. Tijdens hun spionagetocht bij de Lichtstoet van Heerlen was het organisatiecomite van de Lichtstoet van Eijsden namelijk zo onder de indruk geraakt van de wagen van de Oellies, dat deze spontaan werden uitgenodigd om deel te nemen aan de optocht tijdens halfvasten. Na enig beraad kwamen de Oellies tot de conclusie dat dit eeen mooie afsluiting zou zijn van de carnaval.

Op zaterdag 5 maart was het dan zover. Rubke liet blijken dat hij, mocht er ooit een officieel Oellies-bestuur worden geformeerd, een zeer goed secretaris zou zijn. Alle Oellies kregen de week voorafgaand aan de Lichtstoet namelijk een officeel programma in de bus. En hieruit bleek dat we niet alleen met de optocht mee zouden gaan. Rubke had namelijk bij zijn werkgever “Eetcafe Tinus” geregeld dat wij eerst konden gaan eten in Noorbeek. Dus trokken we zaterdagmiddag richting Noorbeek. Dolle en zijn vriendin Ilona waren er deze keer niet bij, evenals Christiaan. Maar de Oellies kregen vandaag wel gezelschap van Eline, de vriendin van Splinter, en Mark (a.k.a. Topschutzekönig van SCKR2). Het eten bij Tinus was goed verzorgd; meer dan voldoende en vooral erg lekker. Bij deze willen wij dan ook even een dankwoord richten naar het personeel van dit eetcafe, met de volgende woorden: “Tinus bedankt, Tinus bedankt… Tinus, Tinus, Tinus bedankt!!”

Nadat we onze maagjes hadden gevuld en een enkeling meteen weer probeerde om zijn maaginhoud achter te laten bij Tinus, gingen we met twee taxi’s richting Eijsden. Nulke, Henstra en Koersj waren al iets eerder vertrokken met de carnavalswagen. Eenmaal aangekomen in Eijsden sloeg een enkeling de schrik op het hart. Drie kratten bier… Hoe moesten we dat tot het einde van de optocht redden? Maar wat meer zorgen baarde, was het feit dat de geluidsinstallatie alweer eens een keer kuren had. Hadden we een keer van iemand anders het geluid gekregen, waren er alweer problemen! Gelukkig was het euvel vrij snel opgelost en heeft de muziek de rest van de optocht geen kopzorgen meer opgeleverd. Later die avond bleek uit een praatje met oom agent dat bij politiecontroles het hoogst aantal gemeten decibel in de optocht 105 dB was. En dat de Oellies er met 104.9 dB net onder zaten. Er was deze avond een externe chauffeur geregeld en daardoor konden Florimont en Nulke allebei drinken. Ook oom agent was weer van de partij en controleerde de wagen en ons zorgvuldig. Maar natuurlijk had men ook dit keer geen enkele reden om ons dwars te zitten. Er waren wel iets meer wagens aanwezig dan in Heerlen en een daarvan had zelfs een complete lasershow op hun wagen. Huijten, een ideetje voor volgend jaar?

Het was behoorlijk druk in Eijsden en de optocht was gezellig, ondanks een nogal overdreven reactie van een gestresst lid van het optochtcomite. Halverwege kwamen we langs de jurywagen en nadat wij waren toegesproken, moest Splinter natuurlijk ook even een woordje terug zeggen namens de Oellies. Tijdens de optocht bleek dat de Oellies altijd alert blijven en constant bezig zijn met hun eigen veiligheid. Henstra wilde er toch echt zeker van zijn dat minimaal een van de aanwezige brandblussers werkte en testte dit dan ook uit. En jawel hoor, de brandblusser functioneerde uitermate goed!

Na afloop van de optocht ging de chauffeur, samen met Nulke en Koersj, terug naar Ransdaal om daar de wagen te stallen. De andere Oellies gingen op zoek naar gezelligheid. In het eerste culturele centrum bleek vrij weinig te doen en er moest ook nog eens entree betaald worden. Bovendien vond de prijsuitreiking ergens anders plaats. Op naar de volgende plaats dus. Na enige minuten gelopen te hebben, kwamen we dan ook bij het tweede culturele centrum aan. Dit keer hadden de Oellies zelfs voor twee mascottes gezorgd. Tja, misschien wonnen we wel twee prijzen en dan hadden we toch zeker ook twee pinguins moeten uitreiken.

In het tweede cultureel centrum was het een stuk drukker en al vrij snel zat de sfeer er al goed in. Nog vol energie benutte de Oellies de enige open plek die er nog was in de zaal, om een potje rugby te doen, waarbij een pinguin fungeerde als bal. Na een scrum in het middenveld lanceerde de kciker de bal (ofwel pinguin in dit geval) richting het achterveld. De pinguin vloog in volle vaart door de lucht richting het hoofd van de Eijsdense prins carnaval. Alle rugby Oellies stonden machteloos en stijf van schrik te wachten op de botsing die komen ging. Maar daar vloog opeens quarterback B@ts door de lucht en deze plukte de pinguin nog net voor het gezicht van de prins uit de lucht. Dat ging maar net goed, met dank aan de reflexen van B@ts. Na deze sportieve onderbreking regelede regelde Henstra ergens een kartonnen rol van 3 meter lang en daarbovenop werd de pinguin gestald, zodat ook de mensen achterin de zaal onze mascotte konden zien. De andere pinguin had snel in de gaten dat de Oellies flinke feestbeesten zijn en deed dan ook gezellig mee, “pilske d’r bie en ing peuk op de moel”… Diezelfde pinguin stond even later ook vrolijk te “sjoenkelen” op de buhne.

Na een tijdje was het tijd voor de prijsuitreiking en daar behaalden wij uiteindelijk de zevende plaats. En op vijftig deelnemers mag dit toch zeker een goed resultaat genoemd worden. Deze prijs werd dan ook gevierd alsof we wereldkampioen figuurzagen waren geworden. Alle Oellies rende de buhne op en begonnen spontaan de polonaise te lopen. Sommigen waren zelfs zo enthousiast dat zij bij de volgende prijswinnaars weer de buhne opliepen. Toen op het einde alle prijswinnaars op de buhne stonden, kon Splinter het toch weer niet laten om even de microfoon te grijpen. Toen hij daarna ook nog het “hoempa hoempa teteteeeeeee” inzette, stond heel Eijsden hem aan te kijken alsof hij net uit het gesticht was ontsnapt. Gelukkig wisten de overige Oellies het wel te waarderen en zorgden zij ervoor dat hij niet compleet voor paal stond. Ruud werd zelfs zo opgewonden van het optreden dat hij dacht dat het wel een mooie gelegenheid zou zijn om even te gaan stagediven. Helaas begrepen de andere Oellies dit niet helemaal en even later stond Ruud dan ook bij de EHBO-post. Maar ter geruststelling, Ruud raakte niet ernstig gewond.

Rond 01:00 uur zou de taxi ons komen halen en we begaven ons dan ook langzaam naar buiten. Al snel ontdekten we een friture en toen was natuurlijk het hek van de dam. Het personeel van de friture, dat je normaal gesproken overigens in andere eetgelegenheden aantreft (namelijk bij de afhaalchinees), kon de Oellies-invasie niet aan en men is op dit moment nog altijd bezig met de kascontrole, omdat schijnbaar niet alle snacks en ijsjes zijn afgerekend.

Uiteindelijk kwam er aan deze avond dus ook een einde en was de carnaval echt afgelopen. Zoals al eerder aangegeven, was het een topcarnaval en was de Lichtstoet in Eijsden een mooi toetje!

Copyright © 2014
443,879 unieke bezoeken